NADESLANE DO REDAKCJI

Szanowni Panstwo,

Adresatami niniejszego emaila sa organizacje polonijne i dzialacze polonijni z calego swiata.

Niniejszym przesylamy w zalaczeniu plakat, ktory ma Wam ulatwic zachecenie naszych Rodakow do wywieszenia polskiej flagi w dniach:
- 2 maja, czyli w Dzien Flagi Rzeczypospolitej Polskiej oraz Dzien Polonii i Polakow za Granica,
- 3 maja, czyli w Swieto Narodowe Trzeciego Maja.

Plakat zostal przygotowany w przyjaznym formacie PDF i w rozmiarze A4, co umozliwia jego wydruk na nieprofesjonalnym sprzecie w domu lub w pracy.

Uprzejmie prosimy o wydrukowanie plakatu (najlepiej w kolorach) i wywieszenie go na klatce schodowej, w miejscu pracy lub na tablicy ogloszen w miejscu spotkan lokalnej polskiej spolecznosci (w parafii, sklepie, klubie, itd.). Prosimy rowniez o przeslanie plakatu do jak najwiekszej liczby Polakow, ktorzy moga poprzec nasza akcje.

Tresc plakatu zostala przedstawiona w siedmiu wersjach jezykowych – polskiej, angielskiej, niemieckiej, rosyjskiej, francuskiej, portugalskiej i hiszpanskiej.

Dziekujemy za wspolprace.

Z powazaniem,

Polski Network

Polski Network (PN) jest ogolnoswiatowa organizacja Polakow, ktora laczy ponad granicami panstw polskich profesjonalistow, przedsiebiorcow, naukowcow, ludzi kultury i sztuki oraz osoby angazujace sie w dzialalnosc spoleczna. Propagujemy idee wzajemnego wspierania sie Polakow w biznesie, dzialalnosci politycznej i spolecznej, w kazdym miejscu zamieszkania oraz niezaleznie od roznic pokoleniowych i pogladow politycznych. Chcemy wspoltworzyc ogolnoswiatowe lobby promujace i chroniace interesy Polakow. PN jest organizacja non-profit i calkowicie niezalezna od jakichkolwiek organow wladzy wykonawczej (administracji) zarowno w Polsce, jak i w jakimkolwiek innym kraju. Wiecej informacji o PN uzyskasz na www.polskinetwork.org.

Dzięki poniższej stronie internetowej i zawartej na niej informacjom możesz nawiązać kontakty z Polonią w większości krajów świata.

http://www.polskinetwork.org/

Poniższy manifest i wiele innych informacji dostępne w oryginale na stronie www.polskinetwork.org

Manifest PN

1. KAPITAŁ LUDZKI
W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat my, Polacy wydatnie zwiększyliśmy kapitał ludzki, czyli poziom wykształcenia (wiedzę), umiejętności przydatne w gospodarce rynkowej (zaowocowało to wzrostem wydajności pracy), znajomość języków obcych, znajomość świata (wynika to ze swobody w podróżowaniu po upadku komunizmu, upowszechnienia telewizji i Internetu), orientację w procesach zachodzących w życiu społecznym i ekonomicznym, znajomość konwencji kulturowych i towarzyskich.

2. KAPITAŁ EKONOMICZNY
Doświadczenia historyczne (wojny, długotrwała niepewność jutra, kilkukrotna konieczność odbudowywania kraju, powtarzające się kryzysy ekonomiczne i polityczne, emigracja) nauczyły nas zaradności, polegania na sobie i na rodzinie, zawziętości w walce z przeciwnościami losu, odporności na długotrwały stres, pracowitości, pragmatyzmu, organizowania sobie życia w warunkach chaosu i niedostatku, kreatywności, elastyczności, mobilności. To wszystko ułatwia nam teraz konwertowanie kapitału ludzkiego na kapitał ekonomiczny, czyli na wzrost zamożności.

3. KAPITAŁ SPOŁECZNY
Badania socjologiczne dowodzą jednak, że po osiągnięciu pewnego poziomu kapitału ludzkiego i ekonomicznego do dalszego rozwoju i wzrostu poziomu życia, niezbędny jest kapitał społeczny.
● Są to oparte na zaufaniu i lojalności wzajemne relacje, które umożliwiają współdziałanie dla dobra wspólnego, sprzyjają realizacji wspólnych przedsięwzięć (w tym inwestycji) i dyfuzji wiedzy, zwiększają rzetelność kontrahentów, obniżają koszty transakcji. Im więcej jest w społeczeństwie kapitału społecznego, tym wyższy jest materialny poziom życia i tzw. dobrostan psychiczny (w tym poczucie szczęścia).
● Poprzez rozmaite synergie i podniesienie solidarności kapitał społeczny zwiększa efektywność grupy, co przekłada się na powodzenie jej członków. W bardziej złożonej rzeczywistości agresywna konkurencja jednostek może hamować rozwój. Lepsze wyniki daje współpraca.

4. DEFICYT ZAUFANIA = NISKI KAPITAŁ SPOŁECZNY
Polaków cechuje poważny deficyt zaufania, a w konsekwencji bardzo niski kapitał społeczny. W Polsce z opinią, że „większości ludzi można ufać” zgadzało się w 2009 roku tylko 13,4% osób, czyli ponad czterokrotnie mniej niż w Danii i Norwegii, i przy średniej dla krajów Unii Europejskiej wynoszącej 32%. Ponieważ tylko kilkanaście procent Polaków ufa komukolwiek spoza najbliższej rodziny, ciężko jest nam otworzyć się na współdziałanie z kimś, kto nie jest naszym najbliższym krewnym. Wkrótce może to stworzyć poważną barierę w rozwoju kraju i środowisk polonijnych, ponieważ postęp wymaga skoordynowanej współpracy opartej na zaufaniu. Wzajemne zaufanie generuje entuzjazm i chęć do wspólnego działania.

Deficyt zaufania nie jest częścią „polskiego genotypu”. On także ma swoje źródła w historii. Do upadku I Rzeczpospolitej egoizm i megalomania magnaterii doprowadziły do utraty z pola widzenia interesu państwa, bezwzględnego wyzysku niższych warstw społeczeństwa. Okres 123 lat (1795-1918), kiedy Polski nie było na mapie Europy oznaczał sprowadzenie Polaków do roli obywateli drugiej kategorii, intensywną germanizację i rusyfikację. Lata drugiej wojny światowej (1939-1945) oprócz zniszczenia kraju i dziedzictwa kulturowego przyniosły wyniszczenie inteligencji, jako warstwy społecznej. Czterdzieści lat komunizmu (1945-1989) spowodowało zduszenie przedsiębiorczości, inicjatywy i wolności intelektualnej Polaków, konfliktowanie ze sobą grup społecznych, sianie wzajemnej podejrzliwości. Obalenie komunizmu w 1989 roku dało nam wolność polityczną i gospodarczą, ale równocześnie gwałtowny wzrost bezrobocia, konkurencji, obciążenie pracą i niepewność jutra. Brak ugruntowanego etosu współpracy i trudne warunki życia na emigracji skłaniały polskich emigrantów do konkurowania ze sobą.

Te traumatyczne doświadczenia podkopały wzajemne zaufanie pomiędzy Polakami i osłabiły identyfikację z państwem, jako wspólnym dobrem. Polacy utracili optymizm, asertywność, wiarę we własne siły i w możliwość wpływania na własną przyszłość. (Do tego stopnia, że niektórzy latami z uporem szerzą toksyczne, podkopujące morale rodaków przekonanie o rzekomej „polskiej niemocy”.) Państwo zaczęliśmy traktować jako obcą, opresyjną, wrogą instytucję. Nabyliśmy poczucie niższości wobec innych, bardziej zaawansowanych cywilizacyjnie, narodów. Silna konkurencja w warunkach permanentnego niedostatku doprowadziła do spadku wzajemnej życzliwości, solidarności i szacunku oraz wzrostu egoistycznego indywidualizmu.

5. NETWORKING = BUDOWA KAPITAŁU SPOŁECZNEGO
W kapitał kulturowy (ludzki) można inwestować indywidualnie, co Polacy czynią. – W pokoleniu 45-60-latków, które dzisiaj rządzi w firmach, polityce i administracji, tylko 11% osób ma wyższe wykształcenie. Ale w grupie 19-24-latków studiuje aż 49% osób. Już niedługo połowa pracujących Polaków będzie miała wyższe wykształcenie.

Niestety, w kapitał społeczny indywidualnie inwestować się nie da. Potrzebne jest do tego współdziałanie i interakcje z innymi ludźmi. Na przykład w ramach organizacji takiej jak Polski Network.

6. KONWERSJA KAPITAŁÓW
W naszym zamierzeniu, zgodnie z teorią konwersji kapitałów, wzrost kapitału społecznego Polaków powinien przełożyć się na zwiększenie naszego kapitału ekonomicznego, kulturowego i politycznego.

7. ATUTY
Chcemy wykorzystać fakt, że opisane powyżej procesy historyczne miały również skutki pozytywne (na zasadzie „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”).
● Okres zaborów i brak własnego państwa doprowadził do szybszego wykształcenia się narodu. Germanizacja i rusyfikacja, późniejsze dążenia mniejszości etnicznych do niezależności i ekspansji w gospodarce i kulturze, świadomość życia pomiędzy dwoma silniejszymi państwami – Niemcami i Rosją, unaocznienie odrębności, przyśpieszyły powstanie silnej świadomości narodowej (etnicznej) Polaków.
● Pozbawiona władzy politycznej i spauperyzowana szlachta przekształciła się w inteligencję i przedsiębiorców. Z drugiej strony doszło do awansu społecznego chłopstwa i mieszczaństwa. Zatarły się różnice stanowe. Społeczeństwo stało się bardziej egalitarne. O pozycji społecznej decyduje wykształcenie i praca, a nie pochodzenie. To motywuje do pracy nad sobą.
● Szykany gospodarcze i kulturowe ze strony zaborców, a potem komunistów uświadomiły konieczność posiadania własnego, suwerennego państwa oraz prawdziwą wartość wolności.
● Wojny, niepewność jutra, kilkukrotna konieczność odbudowywania kraju, długotrwałe kryzysy ekonomiczne i polityczne, nauczyły nas zaradności, polegania na sobie i na rodzinie, zawziętości w walce z przeciwnościami losu, pragmatyzmu, organizowania sobie życia w warunkach chaosu i niedostatku, kreatywności, elastyczności, mobilności.

8. RZECZYWISTOŚĆ JEST PLASTYCZNA. MAMY WPŁYW NA JEJ KSZTAŁT.
Jeśli Polacy chcą, to potrafią przemóc deficyt zaufania i narodowe przywary, a wykorzystać swoje mocne strony. Świadczy o tym sukces polskich organizacji:
● w Wielkiej Brytanii (zobacz: Poland Street – Stowarzyszenie Polaków w Wielkiej Brytanii – www.polandstreet.org.uk, Polish Professionals in London – www.polishprofessionals.org.uk, Polish City Club – www.polishcityclub.com, akcja Polacy Głosują! – www.polacyglosuja.org.uk),
● na Litwie (zobacz: Związek Polaków na Litwie – www.zpl.lt, Akcja Wyborcza Polaków na Litwie – www.awpl.lt),
● na Białorusi (zobacz: Związek Polaków na Białorusi – www.zpb.org.pl) oraz niektórych organizacji
● w USA (zobacz: Polish American Awareness Foundation – www.paafonline.org, Polish Initiative of Chicago – www.polishinitiative.org, Polsko-Słowiańska Federalna Unia Kredytowa – www.psfcu.com).

9. POLSKI NETWORK (PN)
Nasz network ma być inkubatorem i akceleratorem rozwoju etnicznie polskiego kapitału społecznego.

Chcemy:
● współtworzyć etos współpracy Polaków niezależnie od szerokości geograficznej, w której żyją,
● zmotywować do współpracy Polaków żyjących w Polsce z Polonią,
● zachęcić Polonię do inwestowania w kraju (na podobnej zasadzie jak Amerykanie pochodzenia irlandzkiego inwestują w Irlandii) oraz
● stworzyć warunki dla współdziałania Polaków z poszczególnych lokalizacji poza Polską.

Zapraszamy do współpracy osoby, które spełniają warunki przyjęcia do networku i chcą się przyłączyć do naszej inicjatywy.

http://www.polskinetwork.org/

W krzyżu cierpienie ,

w krzyżu zbawienie …

Kto krzyż odgadnie,

ten nie upadnie …

Tę pieśń śpiewamy w Wielkim Poście z wielkim smutkiem.

Ale czemu ja czuje wielką radość?

W krzyżu cierpienie… jest owszem , ale czy ludzie niewierzący nie cierpią?

„Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Ew. Mateusza 11:30)

Cierpią często bardziej , a do tego jeszcze nie wiedza po co cierpią.

Bez Boga nie ma sensu cierpieć -więc trzeba tą przykrość wyeliminować.

Jeśli się nie da … ach, żegnaj okrutny świecie!

W Krzyżu zbawienie… zbawienie dokonało się przez krzyż .

Pan Jezus umarł za nasze grzechy. Umarł abyśmy my mogli żyć. Żyć pełnią życia .

Wolni od trosk tego świata.

• No tak wolni! Chyba gdy zdechniemy zamęczeni na tym łez padole?

No właśnie NIE!

Już tu na tym świecie możemy żyć w PEŁNI.

Pomnażać talenty dane od Boga.

Także talenty w sensie finansowym. ( patrz Ew. Mateusza 25, 14-30)

Jeden talent = 34 kg srebra lub złota

-1 talent złota =1 200 000 GBP

-1 talent srebra = 20 lat pracy ówczesnego robotnika.

Być sobą. Być wolnym od nałogów. Być istotą stworzoną na Boże Podobieństwo.

„skreślił zapis dłużny obciążający nas nakazami. To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża” (list do Kolosan 2:14)

Kto krzyż odgadnie….?

Szukajcie a znajdziecie ,…..

Nic nie jest podane na tacy. A jeśli jest to często gardzimy tym bo jesteśmy zajęci , zalatani .

Albo mamy głowę nabitą tyloma bzdurami ,że tam nic więcej się nie zmieści.

Musimy się zatrzymać , wyciszyć i wtedy jak boży łosoś zasuwać w górę strumienia do źródła.

Po wodę żywą.

Jest to podróż fascynująca. Przypomina dziecięcą wycieczkę po ogromnym lunaparku.

Odkrywamy nowe ukryte przejścia , atrakcje których się nie spodziewamy i …wspaniałych ludzi , którzy stają się współtowarzyszami w tej Wielkiej Przygodzie.

Ten nie upadnie... kto kroczy z Bogiem.

Co to znaczy?

• No… chodzić do Kościoła co niedziele …albo przynajmniej na wielkanoc się wyspowiadać i poświęcić koszyczek z jedzonkiem.

No tak się składa ,że pierwsza atrakcja w Bożym Lunaparku to co… „karuzela ,karuzela na Bielanach co niedziela”.

I zabieramy na nią rodzinkę . Taki charakterystyczny pan tym kręci ,ubrany inaczej niż wszyscy -nazwijmy go Pan Mówca.

I krecimy się. Bilet tani – jeden funcik od rodziny.Krecimy się.Pan Mówca opowiada o innych atrakcjach Lunaparku – wymagających więcej wysiłku ale za to z wieloma nagrodami. Dzieci głodne i zniecierpliwione- usiedzieć nie mogą. I wreszcie po prawie godzinie wysypujemy się do wyjścia.Wielopokoleniowy obowiązek spełniony.Idziemy na lody.

Swoja drogą to po co ten Lunapark taki wielki zbudowano jak wszyscy używaja tylko karuzeli.

Może jak będe stara/stary to z nudów zwiedzę resztę.

Wracamy do naszej szarej codzienności.

I co dziura w chodniku – leżysz i kwiczysz:

-Boże czemu ja!Jak mogłeś stworzyć taki ohydny obiekt!

Ale wystarczy sprawdzić w Bożym Przewodniku.

Nie ma wątpliwości. Jesteśmy u konkurencji.

Oskar Brandt – nowonarodzone Boże Dziecko (104.300 kg, 183cm !)

Na nowej atrakcji : „Masz możliwość  i coś napisz”.

zdjęcie :fabian.vervelde

Jak przy niskim nakładzie kosztów zapoczątkować ’biznes’ który przyniesie nie tylko zyski…?

Spółdzielnia spożywców jest formą współpracy ekonomicznej, której celem głównym nie jest zysk pieniężny, a zapewnienie uczestnikom tanich i dobrej jakości towarów lub usług. Choć zysk z działalności najczęściej jest wytworzony i może zostać przeznaczony na fundusz gromadzki, poprzez który członkowie spółdzielni mogą finansować różne rzeczy np. otworzenie nowego sklepu, otwarcie piekarni czy budowa placu zabaw. Spółdzielnie przybierają często formę punktów sprzedaży detalicznej, będących własnością i zarządzanych przez klientów. Klientami są zazwyczaj jednostki, które dostarczyły kapitał potrzebny do uruchomienia lub nabycia danego przedsiębiorstwa spółdzielczego.

Istnieje wiele typów spółdzielni konsumentów: spółdzielnie opieki zdrowotnej, ubezpieczeniowe, mieszkaniowe, jak również kredytowe, agrarne i te, które zajmują się dostawą energii, wody czy usług telekomunikacyjnych.

Główna różnica pomiędzy spółdzielnią konsumentów a innymi formami przedsiębiorczości opiera się na tym, że celem stowarzyszonej spółdzielni spożywców jest dostarczanie wysokiej jakości towarów i usług po jak najniższych kosztach dla swoich klientów-właścicieli, a nie zyskowna sprzedaż towarów i usług po możliwie najwyższej cenie.
W praktyce spółdzielnie konsumentów wyceniają dobra i usługi na poziomie konkurencyjnych cen rynkowych.Różnica polega na tym, że tradycyjne przedsiębiorstwo nastawione na zysk będzie traktować różnicę między kosztem a ceną sprzedaży jako korzyść finansową dla inwestorów, natomiast spółdzielnia będąca własnością klientów może zachować ten nagromadzony kapitał jako wspólną własność lub przeznaczyć na cele społeczne. Istnieje też możliwość zwrotu tej sumy jako nadpłaty klientom-właścicielom (członkom spółdzielni). Nagromadzony w ten sposób kapitał może zostać zachowany jako rezerwa lub zainwestowany (w lokaty, zakup nieruchomości, produkcję na własne potrzeby itp).

Duże spółdzielnie konsumenckie działają podobnie jak inne przedsiębiorstwa i wymagają pracowników, zarządców, pracowników administracyjno-biurowych, produktów i klientów, by móc kontynuować swoją działalność. W mniejszych spółdzielniach klienci-właściciele samodzielnie wykonują te zadania. Spółdzielnie mogą bardzo różnić się zarówno kapitałem startowym, jak i sposobem prowadzenia, ale by być wiernym formie spółdzielni konsumentów, przedsiębiorstwo musi przestrzegać tzw. zasad z Rochdale (od miejscowości, w której powstała pierwsza spółdzielnia spożywców).

Ponieważ spółdzielnie konsumentów są zarządzane w sposób demokratyczny, są one podatne na problemy typowe dla rządów demokratycznych. Można to zminimalizować lub nawet wyeliminować za pomocą częstego dostarczania członkom-właścicielom spółdzielni rzetelnych materiałów edukacyjnych dotyczących obecnej kondycji przedsiębiorstwa i wszystkiego co nań wpływa.

Przykładem jak nie-prowadzić działalności społecznej mogą być Stowarzyszenia lub Grupy Charytatywne nie mające jasno sprecyzowanych celów a funkcjonujące na zasadach Folwarków Prywatnych dojących ze wszystkich możliwych Dojnych Krów. Patriarchalny system zarządzania, zamknięcie na konstruktywną krytykę i niejasne lub właściwie nieczytelne reguły funkcjonowania w normalnych okolicznościach szybko kończą funkcjonowanie takowych tworów.

W zbiorach Muzeum Historii Spółdzielczości w Warszawie znajduje się satyryczna rycina przedstawiająca grubego mężczyznę w cylindrze, surducie i z laską, pochylającego się nad małym dzieckiem. Podpis pod ilustracją to zapis dialogu między tymi postaciami: „Słuchaj no, mały” – mówi mężczyzna w cylindrze, grożąc dziecku palcem – „nie próbuj mnie obalić. Czy nie widzisz, że jestem większy i silniejszy od Ciebie”? Na co dziecko odpowiada: „Ale ja ciągle rosnę!” W tej prostej alegorii mężczyzna w cylindrze reprezentuje kapitalizm i cwaniactwo, a postać krnąbrnego brzdąca – kooperację. Rysunek obrazuje podstawowe założenie ruchu kooperatystów: działanie oparte na współpracy i wzajemnej pomocy jako budowanie gospodarki alternatywnej wobec tej, której główną zasadą jest zysk i brak poszanowania otaczającego świata.

Wygląda na to, że jesteśmy świadkami odradzania się ruchu nawiązującego do pierwotnych idei spółdzielczości. Dwa lata temu temu (w styczniu 2010 r.) powstała Warszawska Kooperatywa Spożywcza. Zaczęło się od grupy znajomych, kórzy zebrali się, by wspólnie kupować warzywa i owoce na giełdzie warzywnej na Broniszach. Początkowo zakupy robiła grupka osób, kooperatywa borykała się z trudnościami lokalowymi, a procedury wykonywania poszczególnych czynności nie były jasno określone. Dzisiaj spółdzielnia zrzesza około 130 członków i wciąż przybywa nowych. Kooperatywa ma nieformalny i całkowicie niehierarchiczny charakter. Decyzje podejmowane na zebraniach odbywających się po zakupach, a funkcje sprawowane rotacyjnie. Nigdy nie brakuje chętnych do wybrania się własnym samochodem po zakupy, ważenia i rozdzielania produktów, sprzątania, koordynacji zakupów czy organizacji spotkań dla nowych członków. Redystrybucja w WKS odbywa się na nieco innej zasadzie niż w kooperatywach tradycji roczdelskiej – 10-procentowa nadwyżka doliczana do każdych zakupów przeznaczana jest na tzw. fundusz gromadzki, wykorzystywany m.in. na działalność kulturalną i edukacyjną, a także na cele socjalne (np. dofinansowanie wizyty u lekarza). Członkowie kooperatywy stawiają sobie za cel kupowanie możliwie ekologicznej i sezonowej żywności oraz budowanie jak najbardziej trwałych i bezpośrednich relacji z jej producentami. Kooperatywa zaopatruje się nie tylko na giełdzie warzywnej, lecz współpracuje także z gospodarstwem ekologicznym z Chomontowa na Suwalszczyźnie. W przyszłości jej członkowie planują oprzeć zaopatrzenie jedynie na bezpośrednich relacjach z gospodarstwami rolnymi.

Członkowstwo w kooperatywie to nie tylko dostęp do tańszych warzyw i owoców. Oznacza ono także bycie częścią wspólnoty ludzi, którzy dzięki duchowi współdziałania wspólnym wysiłkiem budują gospodarczą enklawę – enklawę wymiany bardziej egalitarnej, przyjaznej środowisku, nastawionej na zaspokajanie potrzeb, a nie zysk. Kooperatywa spożywcza jest inicjatywą całkowicie nieformalną i otwartą. Po zorganizowanych w zeszłym roku „Pierwszych urodzinach WKS” (15 stycznia) zgłaszają się coraz to nowe osoby, które przychodzą z głowami pełnymi świeżych idei i propozycji nowych rozwiązań.

Skala ruchu bynajmniej nie ogranicza się do Warszawy. Niedługo po powstaniu stołecznej kooperatywy uruchomiła swoją działalność funkcjonująca z powodzeniem kooperatywa spożywcza w Łodzi. Kilka miesięcy temu powstała kooperatywa poznańska, niedawno także i wrocławska. Idee spółdzielczości spożywców docierają także do mniejszych miejscowości – od niedawna organizuje się kooperatywa w Nowej Soli w województwie lubuskim.

Kiełkujący od nowa ruch kooperatyw spożywczych w Polsce nawiązuje do wieloletniej tradycji, ale jest zarazem odpowiedzią na nowe wyzwania. Coraz więcej mówi się o świadomej konsumpcji – o przywiązywaniu wagi do warunków masowej produkcji żywności, sprawiedliwym handlu, wpływie naszych wyborów na środowisko. Dotychczasową odpowiedzią na te wyzwania było jednak rozwijanie rynku ekologicznej żywności czy tzw. slow food – dostęp do zdrowej, przyjaznej środowisku i produkowanej w sposób etyczy żywności stał się dystynkcyjnym przywilejem wielkomiejskiej wyższej klasy średniej. Kooperatywa zapewnia bezpośrednią (nie całkowitą, ale coraz większą) kontrolę nad jakością kupowanych produktów i to przy o wiele niższej cenie. Jednocześnie aktywne uczestnictwo w niej to budowanie sieci współpracy opartej na zaufaniu – odbudowywanie relacji społecznych, których tak bardzo brakuje w Polsce po 1989 r.

W Wielkiej Brytanii na terenie całego kraju działa The Co-operative Group (dawniej Co-operative Wholesale Society lub CWS). Posiada ona wiele własnych supermarketów, jak również w ilościach hurtowych dostarcza towarów dla większości brytyjskich stowarzyszeń spółdzielczych, jednocząc tym samym markę i logo The Co-op.

Dochodzimy do wniosku że to już nie ’czy’ ale ’kiedy’ ten system wystartuje w Irlandii Północnej wśród Polonii. Już znamy częste przypadki zakupów grupowych półtusz wieprzowych do rozbioru, warzyw prosto z farmy, suchych produktów z Polski czy chociażby zakładania Szkół Polskich przez rodziców i zatrudniania kadry nauczycielskiej.
We wspólnocie wzrasta poczucie naszej wartości, samoakceptacja przychodzi łatwiej – jest to ważne szczególnie na obczyźnie.

Praca zbiorcza: D. Banaszak, A. Fedruk, K. Piórek, O. Polata

Większość powyższego tekstu przepisano korzystając z  materiałów dostepnych w wikipedii i publica.pl.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Spółdzielnia_spożywców

http://publica.pl/teksty/kooperacja-znow-rosnie

zdj:lumaxart/flickr.com

Jestem pozytywnie nastawiony

Średnia unijna wydajność pracy to 50%, waha się od 125 % wartości dodanej na pracownika w Irlandii do około 20% w Bułgarii.
Polska jest w połowie stawki jeśli chodzi o biurokrację utrudniającą prowadzenie biznesu. Wydajność pracy mierzona w tej samej skali co dla Irlandii czy Bułgarii, wynosi w Polsce 30%. Powyżej średniej unijnej jest Wielka Brytania, Francja, Dania, Hiszpania.
Co to oznacza? To na co w Irlandii pracownik potrzebuje 1 godzinę, w Wielkiej Brytanii ten sam pracownik będzie potrzebował 1.6 godziny a w Polsce 4 godzin na wypracowanie tej samej kwoty.

Bariery w kontaktach z administracją, wymuszone przesiadywanie w urzędach w celu wypełniania niezliczonych kwadracików w niezliczonych PIT-ach, niestabilny i nieczytelny system interpretacji ustaw skutecznie blokują pełen potencjał rozwoju naszej Ojczyzny.

Gdy dziennikarze zadają pytania odpowiedzialnemu za ten bałagan, ten oburza się, że Polska jest w przecież w budowie. Gdy któreś z kolei uroczyste otwarcie Stadionu Narodowego wykazuje coraz to więcej skandalicznych zaniedbań, słyszymy: ’To nieprawda że dach nad Stadionem się nie zamykał…poza tym prawie nie padało’. Gdy Rząd przesuwa 5 mld zł ze środków dla Polskich Kolei na budowy i remonty dróg, a zwrotnice dalej trzeba przestawiać ręcznie – no cóż, wypadki się zdarzają, ale akcja ratunkowa była swietnie zorganizowana.

I tak można brnąć w tłumaczenia a grupa klakierów mająca wymierne korzyści z istniejącego bałaganu będzie tylko przyklaskiwać. Gdy znajdzie się jakiś odważniejszy który spyta, ile to właściwie kosztowało, gdzie są plany projektów, kto był za to odpowiedzialny – zaczyna się bicie piany: PIS-owiec, oszołom, pismak niedouczony, dziennikarzyna z przypadku, sensacji szuka.

Dobrze że to takie odległe.

Krzysztof Piórek

zdjęcie :Nana B Agyei

’Witam. Jako zainteresowany wpisem odnośnie „Planu Rozwoju Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej, lata 2012 – 2015” , lecz tylko zainteresowany a nie aplikujący, chciałbym się dowiedzieć, gdzie można dostać info odnośnie:
- Statusu Stowarzyszenia
- Planu rozwoju wg reguły powyżej
- Rozliczeń rocznych – wg reguly przejrzystości funkcjonowania organów publicznych
- Skład zarządu na dzień 05/03/2012

Szukałem na stronie Stowarzyszenia, niestety brak powyższych informacji. Z gory dziękuję za przekazanie informacji. Facebook lub link@linkpolska.com’

nie spodziewałem się że temat tak bardzo mnie zaintryguje – szczególnie dzięki komentarzom innych uczetników dyskusji.

Ale po kolei:

15 lutego ukazuje się na fejsbuku wpis w grupie ’Polacy w Irlandii Północnej’ :

W związku z podjęciem decyzji o zaadoptowaniu „Planu Rozwoju Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej, lata 2012 – 2015” poszukujemy osoby zainteresowanej objęciem pozycji w zarządzie Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej. Zależy nam na nawiązaniu współpracy z ludźmi dynamicznymi, kreatywnymi, gotowymi zaangażować się w umacniania pozycji społeczności polskiej w Irlandii Północnej. Członkostwo w zarządzie Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej nie wiąże się z korzyściami finansowymi. Jesteśmy natomiast w stanie zaoferować:

• udział w szeregu szkoleń i warsztatów dotyczących zarządzania, prowadzenia finansów, budowania strategii, pracy z medialne
• współpracę z przedstawicielami organizacji rządowych i pozarządowych lokalnie, jak również w Europie
• możliwość rozwoju osobistego oraz zdobycie doświadczenia zawodowego

Wszystkie zainteresowane osoby prosimy o kontakt ze Stowarzyszeniem Polskim w Irlandii Północnej – info@polishassociation.org . Na zgłoszenia od kandydatów czekamy najpóźniej do 5 marca 2012 roku. Więcej informacji już niebawem na naszej stronie internetowej.

Zaglądam na stronę stowarzyszenia – niestety nie mogę znaleźć żadnych wiadomości które mogłyby przybliżyć mi choć trochę ten temat. Oczywiście nie poddaję się, przecież jestem jak ideał z ogloszenia ’ dynamiczny, kreatywny, gotowy się zaangażować’. Wprawdzie przyjechałem do Irlandii Północnej żeby osiągnąć korzyści finansowe, ale mam w sobie duszę społecznika-konserwatysty. Wszelkie ruchy mające na uwadze szczytny cel mogą liczyć na część mojej energii i współpracę – pod warunkiem że zarysowany plan jest wyraźny,czytelny, ogólnodostępny i poza wszelkimi podejrzeniami.

Skoro ogłoszenie było na fejsbuku, zadaję pytanie ( powyżej ) również na fejsbuku.

Chyba poruszam drażliwy temat: „ tego typu prośby powinny być kierowane trochę inną drogą, niż za pośrednictwem facebooka. Oczywiście służymy wspomnianymi dokumentami, ale jako przedstawiciel gazety polonijej również powinieneś stosowac odrobine inne metody dostępu do informacji„

…tego typu prośby…
Uwielbiam nie tylko dobre jedzonko jako pożywkę dla ciała, ale również wszelakiego rodzaju dyskurs, analizę tematu, studiowanie jako pożywkę dla duszy. Boże, co się działo w tej głowie gdy palce stukały po klawiaturze? Chciałbym odpowiedzieć, ale… wstyd mi, że nie wiem jakimi metodami mam prosić o dostęp do informacji.

I jeden z ciekawszych komentarzy – trwał tylko 18 minut, autorka szybko go wycofała, szczęśliwie zachowałem kopię:

„ Tak dla wyjaśnienia PANI nie jest organem publicznym ale stowarzyszeniem – organizacją społeczną i nie musi upubliczniać wyżej wymienionych dokumentów, szczególnie rozliczeń finansowych. Ma obowiązek udostępniać je do wglądu ale tylko swoim członkom. Jeśli jesteśmy członkiem Stowarzyszenia Polskiego w Irlandii Północnej możemy się domagać, by wyżej wymienione dokumenty zostały nam pokazane, w innych przypadkach możemy tylko prosić. Żadne z lokalnych stowarzyszeń nie ujawnia publicznie swoich finansów, uważając to za informacje poufne.„

Wysyłam mejla. Po polsku, wiem że rozmówca mówi w tym języku bez akcentu i ma nawet imię i nazwisko bardzo często spotykane w naszym ojczystym kraju.
Otrzymuję odpowiedź po angielsku – od wyżej wspomnianej osoby! W skrócie : dokumenty ( roczne rozliczenia) są dostępne w naszym biurze, prosimy umówić się na spotkanie, ale nie 7-go marca ani pomiedzy 10-tym i 17-tym marca, mam inne plany.
Ani słowa które choć trochę powiększyłoby moją wiedzę i odpowiedziałoby na pytania.
Pora odpisać, tym razem po angielsku, to chyba oficjalny język w tej organizacji. Ponawiam prośbę, tego samego typu jeśli ktoś spyta, i dodaję kilka nowych: kto finansuje organizację i jakie macie procedury odnośnie dostępności informacji.

Zgodnie z Freedom of Information Act organizacje współfinansowane przez Rząd mają 20 dni na odpowiedź na zapytanie zadane przez kogokolwiek, bez względu na rasę, wyznanie czy obywatelstwo.Nie prosimy, mamy prawo żądać.

Nie pytamy o notatki z zebrań, choć i do tego mamy prawo; nie interesuje nas, na razie, jak wykorzystywane są pomieszczenia oddane Stowarzyszeniu do dyspozycji przez Belfast Borough Council. Prosimy o podstawowe informacje.

Czekamy cierpliwie – Polacy w Irlandii Północnej również – i wierzymy że Stowarzyszenie które w tytule NAS reprezentuje nie traktuje naszych pytań jako natrętnych i uprzykrzających się zbędnych formalności, lecz jako objaw zdrowego podejścia do uczciwości w organizacjach pożytku publicznego.

Gwarantujemy, że dostarczone informacje zamieścimy natychmiast na naszej stronie internetowej oraz wydrukujemy w najbliższym wydaniu naszego magazynu.

Krzysztof Piórek

Masz pytanie? Potrzebujesz informacji? Masz problem z urzędem lub lokalną organizacją? Napisz do nas : link@linkpolska.com. Jesteśmy dla Was żeby informować, pomagać i bawić.

(milosevicmilos.com)

To tyle z definicji – jak wygląda aukcja wierzę że Państwo wiecie. Tak internetowa jak i w warunkach rzeczywistych jest atrakcją samą w sobie. Budzi emocje, podnosi adrenaline, wyzwala pokłady energii jak przy najlepszym seksie… by tuż po finale wszystko wygasić. Jak to wytłumaczyć?

Niejednokrotnie uczestniczyłem w aukcjach; osobiście preferuję te organizowane przez Domy Aukcyjne w terenie, mają tę nutkę osobliwości w sobie – możliwość obserwowania konkurentów, analizowania ich emocji i potencjalnej skali podbicia ceny zaliczam do tych wirtualnych atutów natomiast okazję do kontaktu z eksponatem przeznaczonym do aukcji mogę śmiało zaliczyć do tych jak najbardziej praktycznych.

Aukcje internetowe trwają zazwyczaj kilka dni, częstotliwość podbijania oferty rośnie wraz ze zbliżaniem się do ’godziny zero’. Kilka minut przed końcem nerwowo klikamy w klawiature, klnąc na wolny system, ’zawieszone okna’ i wszystko co nie pozwala nam gładko przejść przez ten handel. W końcowej fazie, jeśli cena jest dalej atrakcyjna, tylko sprawny sprzęt i czasami specjalne oprogramowanie mogą nam zapewnić wygraną.

’Terenówki’ mają trochę inną strukturę – eksponat można podziwiać zazwyczaj już 24 godziny przed samą aukcją. Daje nam to możliwość wyguglania sobie średniej ceny produktu posługując się takimi portalami jak Gumtree, Ebay, Allegro, czy choćby stronami sklepów: Ikea, Currys, Argos itp. Gdy na portalach aukcyjnych można średnią cenę wyliczyć na podstawie ofert sprzedaży, to na stronach sklepowych widzimy ile kosztuje produkt gdy jest nowy. Przyjętą regułą wśród doświadczonych kupujących jest zasada: towar używany = max. 50% ceny sklepowej. Towar w opakowaniu, nowy, na aukcji, do 70% ceny sklepowej. Mowa jest tutaj o towarze wymienionym w pierwszym zestawieniu poniżej.

Posługując sie tym rozumowaniem można odsprzedać towar używany z aukcji za max.65% ceny sklepowej, lub nowy w opakowaniu, za max. 85% ceny sklepowej ( dotyczy biżuterii, droższych zegarków, sprzętu TV, hobbystycznego, specjalistycznego, średniej wielkości mebli, jako że wielkie gabaryty podnoszą koszt transportu).

Kolejną grupą towarową jest tzw. bulk pack, czyli to co zapakowano do wielkich kartonów nie patrząc na sortowanie lub wycenianie. Zazwyczaj mamy wymieszane narzędzia ogrodnicze z porcelaną, sztućce z płytami DVD, kolekcję książeczek z bajkami Disneja lub 180 ręcznie wykończonych obrazków w drewnianej ramce 10cmx15cm, jeszcze w oryginalnym kartonie Made in China.
Przy tym towarze jak i używanych lodówkach czy pralkach, nie ma minimów cenowych – wspomniane obrazki autorowi tego artykułu udało się kupić za £19.80; zmywarkę do naczyń, dwie w ciągu roku, za odpowiednio £32 i £45. Te produkty nazywam towarem zwrotnych szybkiego obiegu. Można tanio kupić i szybko z zyskiem, ciągle tanio, sprzedać.
Zazwyczaj handel zwrotny towarem używanym odbywa się na wspomnianych wcześniej portalach internetowych, zazwyczaj Gumtree, jako darmowy, lub w tzw. sekend hendach, inaczej czarity szopach. W tym przypadku towar zakupiony na aukcji podnosi cenę o minimum 100%. Normą jest zakup około 40 książek za £4; wystawione później za 50 czy 75 pensów dają niezły procentowo zarobek.
Zasady aukcji internetowych: po rejestracji i potwierdzeniu danych na portalu możesz ruszać do natarcia. Wybierz grupę tematyczną, interesujący ciebie produkt i licytuj. Pamiętaj: tylko chłodna analiza pozwoli ci spojrzeć na atrakcyjność oferty właściwie – staraj dowiedzieć wszystkiego o produkcie z innych zródeł, porównuj ceny i zachowaj zimną krew pod koniec aukcji.
Aukcja w Domu Aukcyjnym – przy rejestracji czasami wymagany jest depozyt jeśli jest to aukcja antyków, przy rzeczach codziennego użytku tylko dane osobowe i nr telefonu. Po otrzymaniu numerka przypisanego do twoich danych możesz już licytować. I tutaj kilka praktycznych rad: aby podbić cenę za pierwszym razem, wyraźnie podnieś rękę z numerkiem – dopiero za kolejnym razem przy tym produkcie prowadzący zareaguje na twoje skinienie głowy czy zmrużenie oczu. Nie gestykuluj zbytnio rozmawiając z przyjaciólmi podczas licytacji, możesz przypadkiem podbić produkt z którego wycofałeś się kilka sekund wcześniej.
I ( rada dla Panów) zawsze, ale to zawsze uważaj na średniej wielkości cudowne, niepraktyczne mebelki wyglądem przypominające dopiero co dostarczone z Galerii a mogące być idelnym prezentem dla twojej ukochanej w ramach przeprosin za twoje ostatnie wyjście do pabu – jeśli twoim konkurentem w licytacji jest kobieta, wycofaj się, szybko. Oddaj jej te mebelki, poważnie. Daj jej potoczyć wokoło wzrokiem pełnym dziecięcej radości, choć przed paroma chwilami był to wzrok Bazyliszka. Nie wygrasz stary, naprawdę. A ona znowu przepłaci.
Przydatne adresy:

http://www.bangorauctions.co.uk/

http://www.cityauctiongroup.com/

http://www.wilsonsauctions.com/

Krzysztof Piórek

zdjęcie: Don O’Brien

Wychodząc ze sklepu minąłem kilka osób, które już poprzednio spotkałem w miasteczku. Odpowiedziałem skinieniem głowy na ich pozdrowienie – muszę przyznać że ciągle sprawia mi problem to dziwne przekrzywianie głowy w prawo i jednoczesne ’Witam’ z uśmiechem na niewyćwiczonych ustach. Lokalni muszą to mieć rewelacyjnie wyćwiczone, w piątek rano na odcinku stu metrów można dostać skrętu szyi lub coś podobnego, miejscowym jednak nie sprawia to zbytniego problemu.

W mieszkaniu które wynajmuję od czasu przyjazdu szybko naszykowałem sobie lekkie śniadanko – ciągle staram się gotować tak jak ’w domu’. Nie zawsze, niestety, można znaleźć podobne jedzonko lub nawet odpowiedniki w lokalnych sklepach. Ostatnio trafiłem na ciekawą promocję w Tesco, więc i jedzonko było prawie idealne.

Mam na imię David i jestem w Polsce od początku stycznia tego roku. Przyjechałem z Essex w Wielkiej Brytanii, pracę znalazłem szybko dzięki pomocy znajomych którzy są już tutaj od roku. Miałem trochę problemów z wynajęciem mieszkania ( trudno jest znaleźć cokolwiek nie mając konta w banku) ale z pomocą mojego życzliwego pracodawcy udało mi się ominąć te przeszkody.

Zgarnąłem resztki posiłku do stylowego kosza w rogu kuchni, odłożylem brudne naczynia do zlewu ( pozmywać mogę później) i zacząłem ubierać się do pracy. Śnieżnobiała koszula rozmiar kołnierzyka ’16, czarne spodnie w ’kancik’, czarne półbuty z naturalnej skóry wypolerowane na wysoki połysk. Nie powiem żebym był pedancikiem, ale o ymidż trzeba dbać. Szczególnie gdy pracuje się ramię w ramię z cudowną Amelią, portugalskim ucieleśnieniem wszelakich cnót i dowodem na perfekcyjne oko Stwórcy.

Dochodziła już jedenasta – pracę zaczynam o jedenastej, lecz to tylko 5 minut spacerkiem. Naprawdę świetnie trafiłem, w Essex musiałem dojeżdżać do hotelu czternaście kilometrów wydając na to £140 na miesiąc, tutaj to tylko pięćset metrów i bez kosztów. Prawdę mówiąc to w Essex po pewnym czasie zacząłem jeździć ’na gapę’ i bardziej opłacało się dać w łapę kanarowi niż kupować ’sieciówkę’.

Fajny ten kraj Polska. Ludzie zawsze uśmiechnięci, życzliwi, chętni do pomocy. W pierwszym tygodniu pracy mój szef oprowadził mnie po całym hotelu cierpliwie tłumacząc wszelkie niuanse systemu – i tak łapałem co drugie słowo, polski którego uczyłem się w szkole raczej odbiegał od tego używanego na miejscu. Widziałem jednak wyraźnie jak cierpliwie i krok za krokiem reszta personelu starała się pomagać przy każdej trudniejszej sprawie. To był dla mnie nowy, cudowny świat, pełen pozytywnych wibracji, ciepła i kolorów.

Kartę odbiłem o 10.59. Nie lubię się spóźniać, to nieprofesjonalne. Choć w UK nie miałem rewelacyjnych zarobków, nauczyłem się jednak czym jest etos pracy – pracuj ciężko a w życiu będzie lżej, nawet jeśli nie starcza do 1-szego, bądź dumny bedąc obywatelem tego kraju. Krew człowieka teraz zalewa na samo wspomnienie wszystkich wypracowanych godzin za te marne pensy. Dobrze że wstąpiliśmy do Unii Europejskiej, teraz mogę czuć ze zarabiam w twardej walucie, w złotówkach. I wakacje dwa razy w roku w Hiszpanii lub Maroko, i do UK mogę rodzinie coś podesłać.

Fajny ten kraj Polska…
cdn.