Matthew Boulton (1728-1809) i James Watt (1736-1819) upowszechnili zastosowanie maszyn parowych w przemyśle. Pierwszy z nich był przedsiębiorcą, drugi inżynierem. Obaj prowadzili fabrykę Soho w Birmingham, będącą swego czasu największym zakładem produkcyjnym w świecie. Produkowano tam m.in. zabawki i świeczniki, wybijano również bilon na użytek innych państw.

W zamyśle autorów projektu banknotu ten wybór ma przypominać, że każda firma potrzebuje zarówno talentu przedsiębiorcy posiadającego wizję jej komercyjnego rozwoju i gotowego wziąć na siebie ryzyko, jak i talentu technicznego zdolnego przełożyć nowatorskie idee na techniczny produkt.

Stary banknot 50-funtowy
Bank Anglii wprowadził nowe zabezpieczenia, umożliwiające rozróżnienie egzemplarza prawdziwego od falsyfikatu i utrudniające fałszowanie. Obraz przesuwa się w różne strony, w zależności od kąta, pod którym banknot trzyma się w ręku.

W obiegu jest 210 mln pięćdziesięciofuntówek, co daje łączną wartość 10,5 mld funtów. Najbardziej rozpowszechnionym banknotem jest obecnie dwudziestofuntówka, której w obiegu jest 1,55 mld sztuk, na łączną sumę 31 mld funtów.

Nowe 50 funtów będzie przez pewien czas dostępne obok starego, na którym figuruje sir John Houblon – pierwszy prezes Banku Anglii. Stare banknoty będą stopniowo wycofywane. Banknot 50-funtowy po raz pierwszy wprowadzono do obiegu w 1725 r. Od tego czasu jego projekt zasadniczo się nie zmienił.

pap.pl

Maja Koman urodziła się w Poznaniu. Dokładnie o 23:45. Dorastała w rodzinie niezwykłej od pokoleń, gdzie często sztuka była zamiast chleba. Wychowywała się wśród nut i melodii rozsiewanych przez mamę, zapachów farb i błysków flesza którymi żył ojciec. Jako dziecko uczęszczała do szkoły baletowej. Potem zbliżyła się do tańca towarzyskiego, który towarzyszył jej przez dwanaście lat. Indywidualność i rytm poznała przy flamenco. Zdolności wokalne są u niej od zawsze – pierwszy raz stanęła na scenie w wieku trzech lat. Studiowała charakteryzację i perukarstwo w szkole MASKA – tam poznała kulisy teatru i opery. W operze odbyła staż, a połączyła to jeszcze z pasją do fotografii.

W tak wielkim wachlarzu zainteresowań które wpłynęły na wrażliwość artystyczną, największą i najbardziej dojrzałą w wypowiedzi stała się dla niej muzyka. Charakterystyczny aksamitny dawkowany głos, wspierany instrumentarium w postaci ukulele – piano, tworzy magię przeszywającą widza. Głębia minimalu w doborze repertuaru z łatwością wyróżnia ją spośród polskich wokalistek. Ostatnio związała się z NRD RECORDS, niezależnym studiem, gdzie tworzy indywidualnie oraz w duecie z TO MASZEM Cebo. Rozgłos przyniosło jej niezwykłe wykonanie “Starego niedźwiedzia” w programie Must Be The Music, gdzie umiejętnie połączyła tradycje z niezwykle współczesnym aranżem ukulele. Jeżeli ktoś w wieku dwudziestu trzech lat sięga tak dojrzałych emocji to trudno sobie wyobrazić jakie utwory przed nami wykona jeszcze MAJA KOMAN

Jakie było Twoje nastawienie przed występem w M.B.T.M.?

- Szczerze mówiąc żadne. Zupełnie nie wiedziałam z czym to się wiąże, bo nie mam telewizji. O programie dowiedziałam się przypadkowo od kuzyna i to on mnie namówił. Zawsze uważałam ,że takie programy są niepotrzebne ale myliłam się. Pomagają. Pod warunkiem że wiesz co chcesz robić. W przeciwnym razie zjedzą Cię…

Twoje niesamowite wykonanie “Stary niedźwiedź mocno śpi” telewidzom i słuchaczom spodobało się, ale jury nie było do końca zadowolone. Jak zareagowałaś?

- Mój występ bardzo się podobał jury, jedyna Kora była na „nie”. Zresztą za to mnie przeprosiła nie raz na back stagu, przyznając że się myliła. A uczucie miłe choć bardzo dziwne. Ileś lat tworzenia i pracy nagle staje przed oceną czwórki obcych ludzi. Jeżeli podważą, co robisz, to większość ludzi przyzna im racje – tak działają te programy. To duże wyzwanie dla artysty. Ja trochę nie potrafiłam się odnaleźć i to był główny powód mojego niedostania się do półfinału. Byłam za skromna, a w show biznesie nie ma czasu na skromność.

Twoim zdaniem warto się pokazywać w programach typu M.B.T.M. czy X-Factor?

To zależy, na pewno nie jestem za pokazywaniem się dzieci do lat 16… W tym wieku nie wiesz do końca jaki kierunek obrać, nawet jeżeli wiesz ze to na pewno będzie muzyka, to nie dasz rady w show biznesie. Są pojedyncze przypadki ale naprawdę pojedyncze i to za granicą. Takiemu młodemu twórcy można wcisnąć wszystko, a w sztuce chodzi żeby sprzedawać swoją głowę, swoje pomysły. Artysta to człowiek który tworzy, przetwarza i rozmyśla. Nie bezmyślny twór kreowany przez innych którzy akurat wiedza co się sprzedaje.

Nie masz wrażenia,że w tego typu programach lansowane są osoby,które chcą być oglądane a nie koniecznie słuchane przez telewidzów?

- Oczywiście że tak. Tak działa cała telewizja. To przede wszystkim się ogląda, a jak chcesz posłuchać dobrej muzyki, to idziesz na koncert. Właśnie koncerty weryfikują słuchalność, bo tam już najczęściej tylko słychać a mało widać…

Uważam ,że największą porażką dwóch najpopularniejszych muzycznych show w Polsce było zbyt wczesne odpadnięcie Marty Podulki i Ani Kłys z X-Factor oraz Mai Koman z M.B.T.M.. Zgodzisz się ze mną?

Dziękuję. cóż… w takich programach jest jeszcze producent i reżyser, są psychologowie społeczni. Ci wszyscy ludzie wiedzą kogo się chce oglądać, kogo „masowy widz” chce oglądać. Musi być ktoś młody, stary, ktoś kontrowersyjny, ktoś kto wzrusza, ktoś kto umie i kto nie umie. Proszę spojrzeć na ostatnie wygrane „Mam Talent”, to tłumaczy myślenie narodu…

Lepiej się czujesz na scenie tylko ze swoją ukulele czy może w duecie? Ostatnio widziałem cię z Tomkiem Cebo- Bardzo ładnie się razem prezentujecie…
- Lubie swój świat ukulele, lubię być sama na scenie, wtedy każdy sukces i porażka spoczywają tylko na mnie. Ale w duetach jest więcej ciekawiej, każdy wnosi coś od siebie, jest to trudne ale bardzo twórcze. A z Tomkiem Cebo gram i koncertujemy. Mamy w planach wspólną płytę w klimacie trip-hop, być może pokażemy się w drugiej edycji MBTM.

Maja Koman to nie tylko muzyka ale również malarstwo…

- Malarstwo, fotografia i wiele innych… te rzeczy to było moje poszukiwanie siebie, był też taniec… ale zawsze muzycznie szło mi najlepiej najszybciej i na to poświęcam najwięcej czasu. Moje malarstwo w całości powstało w bardzo czarnym okresie do którego nie chcę wracać, prace jadą na wystawę do łódzkiej galerii i mam nadzieję ze wszystkie zostaną sprzedane. Nie chce czarnych okresów trzymać w moim domu.

Jakie masz plany na przyszłość?

- Sztuka. Projekty wszelkiego rodzaju, chce z tego żyć i dla tego umrzeć. Maja Koman sama mnie zaskakuje, nie wiem czym jeszcze…
Doczekamy się kiedyś płyty?
- Tomasz Cebo i jego NRD Records wzięły mnie pod swoje skrzydła… pierwsza płyta z końcem września. Pozdrawiam również czytelników magazynu Link Polska Express

Rozmawiał Paweł Jagiełło

Przewidziane są wypady na Karting, Quads Biking, Bowling, Combat Games oraz Banana Boating. Zainteresowanych prosimy kontakt smsowy na numer: 07835913935. Pierwsze zajecia juz w środę.

Titanic zatonął 12 kwietnia 1912 po zderzeniu z góra lodową podczas swej dziewiczej podróży przez Atlantyk. Zginęło 1517 osób. Była to jedna z największych morskich tragedii w historii ludzkości. Do dzisiaj trwają dyskusje, dlaczego niezatapialny zdawałoby się liniowiec tak szybko i łatwo poszedł na dno. Dla mieszkańców Belfastu jedną z największych obraz jest próba obciążenia odpowiedzialnością stoczniowców – a również taka wersja, zakładająca m.in. stosowanie nitów słabej jakości, brana jest pod uwagę. „Kiedy wypływał od nas, był w porządku” – głosi napis na jednym z murali we wschodnim Belfaście.

Jak długo jesteś w Irlandii Północnej?

- Przyjechałem ponad sześć lat temu. Miał być to wyjazd na dwa miesiące i się trochę przedłużył…

A dlaczego właśnie tutaj?

- Dobre pytanie… Jak jechałem do Belfastu, to nie wiedziałem, gdzie Belfast jest… To była bardzo spontaniczna decyzja i bardzo spontaniczny wyjazd z Krakowa, gdzie wtedy mieszkałem. Chciałem zobaczyć, jak wygląda Irlandia, no i zostałem. Jedna praca, druga praca, zacząłem poznawać nowych ludzi, potem pojawiła się kolejna lepsza praca, no i zostałem. W marcu minęło sześć lat. Plany powrotu do Polski miałem najpierw co roku, ale od dwóch lat już ich nie mam. Tutaj mam wiele projektów i pomysłów, poza tym nie robię dalekosiężnych planów…
Jak trafiłeś do Rainbow Factory?

- Oczywiście zadecydował o tym przypadek. Byłem w Starbucksie na kawie, a kolega wcześniej zapoznał na imprezie jakieś dwie dziewczyny. Spotkaliśmy się wszyscy, podczas rozmowy padło słowo „taniec”, no i ruszyło… Na Queensie załatwiliśmy salę do prób i tam zaczęliśmy tańczyć. Później zrobiliśmy choreografię do fashion show, które było w Belfaście i później jakimś wielkim przypadkiem, poprzez wspólnych znajomych, moja koleżanka dostała propozycję zastępstwa z jedną z instruktorek z Rainbow Factory, która właśnie zachorowała. Padł pomysł wspólnego zrealizowania projektu, zapytano nas, czy byśmy chcieli pomóc, czy jesteśmy w stanie się zaangażować. Rozmowy potrwały z pół roku, ale w końcu dostaliśmy pierwsze zajęcia i tak to ruszyło. To było trzy lata temu…

Taniec jednak towarzyszył Ci już wcześniej?..

- Od szóstego roku życia tańczyłem w różnych zespołach. Na początku to były różne ludowe zespoły, potem był to klub sportowego tańca towarzyskiego. Dzięki tańcowi udało mi się zjeździć z zespołem pół Europy, potem w klubie dotarłem do finałów Mistrzostw Polski, wygrać co prawda nigdy mi się nie udało. Niestety, nie było ani mnie, ani moich rodziców stać na opłacenie instruktorów, z których korzystali ci, którzy wygrywali mistrzostwa. Dla przykładu – za jedną lekcję z jednym z najlepszych nauczycieli tańca w Europie, który specjalnie przylatywał w tym celu do Wrocławia, trzeba było zapłacić równowartość sześćdziesięciu funtów, a takich lekcji trzeba było brać kilkanaście. Dziesięć lat temu w Polsce to były kosmiczne pieniądze…

Nie żałujesz przerwanej tanecznej kariery?

- Rodzina i najbliżsi przyjaciele mówią mi wciąż o tym, ja mam w kuchni polską telewizje i widzę czasem swoich dobrych znajomych w Tańcu z Gwiazdami i myślę sobie „kurczę, mogłem tam być, być w świetle reflektorów, w gazetach”  (śmieje się). Poważnie jednak, na pewno nie robiłbym tak fajnych rzeczy jak robię teraz. A żeby wrócić do kariery tanecznej to musiałbym jednak trochę schudnąć (śmieje się). Poważnie zaś w Irlandii Północnej nie ma w ogóle tańca towarzyskiego. Profesjonalny taniec towarzyski jest w Anglii, w Londynie, ale wyjazdy tam to znów wielkie koszty. Mam nieśmiałe plany stworzenia tutaj szkoły tańca towarzyskiego, ale wolę na razie nie zapeszać…
A jakie plany na najbliższe tygodnie?

- Na początku lipca przygotowujemy „Gothic Festival”. Na razie trwają jeszcze rozmowy na temat, jak będzie ta impreza dokładnie wyglądać. Ja wiem, że chciałbym dalej promować polską kulturę dla lokalnych ludzi. Chcemy wystawić sztukę na podstawie jakiejś polskiej legendy, będzie to najprawdopodobniej „Legenda o Czarciej Łapie” z Lublina. Chcemy też zaprosić do współpracy polskich muzyków, polskich DJ-ów, wszystkich, którzy mogą pomagać w promocji polskiej kultury tutaj. Ostatni też zacząłem prowadzić warsztaty z polskich tańców ludowych w Ballymenie i muszę powiedzieć, że sam byłem zaskoczony jaki potencjał jest w polskiej muzyce ludowej. Polska muzyka ludowe, polonezy, oberki, mazurki pokazuje naszą słowiańską duszę, jest czymś zupełnie nowym również dla miejscowych, którzy powiedzieli, że jest o wiele ciekawsza od chińskiej czy hinduskiej. Myślę, że sami nie doceniamy tego, co niesie nasza kultura.

Ekspresowe i darmowe internetowe przelewy z Polski na dowolne konto w UK. Uproszczona procedura przelewu. Najlepszy kurs wymiany.

1. Rejestracja

Jeśli nie jesteś jeszcze klientem Easysend - zarejestruj on-line . Rejestracja jest całkowicie darmowa i polega na dostarczeniu potwierdzenia tożsamości oraz potwierdzenia adresu zamieszkania w UK tj. dowodu osobistego, paszportu lub prawa jazdy oraz np. wyciągu bankowego, rachunku za prąd itp.

2. Przelew

Za pomocą bankowości internetowej Twojego Banku (*) w UK dokonaj transferu pieniędzy na konto firmowe Easysend w Northern Bank:

Nazwa: EasySend

Sort code: 95-01-21

Account No: 70511951

W tytule przelewu / referencji podaj swoje Nazwisko lub numer klienta

 3. Telefon do Centrum Obsługi Klienta

Jeśli nie wypełniłes formularza on-line skontaktuj się z infolinią Easysend pod numerem 028 90 296 296 i poinformuj o wpłacie, wskazując konto w polsce na które ma zostać dokonany przelew. Linia otwarta Pon-Pt: 10.00 – 17.30 oraz Sobota 10.00 – 14.00

4. Odbiór

Twój przelew od momentu wpłaty zostanie zaksięgowany w ciągu 24h na koncie odbiorcy w Polsce.

(*)  Jeśli jesteś klientem banku: HSBC, Northern Bank, Ulster Bank, Barclays, Natwest twoj przelew zostanie zaksięgowany na  rachunku Easysend w 15 min, w przypadku przelewów z innych banków czas przelewu to 2-3 dni robocze.

Więcej szczegółowych informacji uzyskasz na stronie  www.easysend.pl 

lub pod numerem Infolinii Easysend 028 90 296 296

Cykl imprez odbędzie się pod wspólną nazwą Titanic 100 – znajdą się wśród nich specjalne wystawy, wykłady, sztuki teatralne, wycieczki po stoczniowych terenach oraz inne uroczystości.

Już w najbliższych dniach na trawnikach przed Ratuszem w Belfaście wystawione zostaną plansze z setką fotografii, dokumentujących narodziny pechowego liniowca – od jego projektów na kreślarskich deskach do zwodowania w stoczni Harland & Wolff.

15 kwietnia Belfast Titanic Society zorganizuje specjalne nabożeństwo, upamiętniające 99 rocznicę tragedii Titanica, który zatonął w swym dziewiczym rejsie po zderzeniu z górą lodową.

Również świąteczny, Wielkanocny weekend, będzie związany z Titanikiem – organizatorzy zapowiadają specjalny czterodniowy festiwal, poświęcony najsłynniejszemu statkowi z Belfastu.

O szczegółach imprez będziemy informować na bieżąco na www.linkpolska.com

Na wyspie – i wszędzie tam, gdzie rzuciła ich wielowiekowa emigracja – Irlandczycy w wielu miastach organizują festyny i uliczne pochody, w których dominuje kolor zielony – symbolizujący koniczynę. Ponieważ jest to święto niezwykle wesołe chętnie obchodzą je także inne narodowości, w tym i Polacy. W ten dzień obowiązuje hasło: “Wszyscy chcą być Irlandczykami” więc królują: irlandzkie zabawy, irlandzkie jedzenie, irlandzka muzyka i oczywiście irlandzkie piwo.

Największa parada z okazji, odbywa się w Nowym Jorku, a organizowana jest aż od 1762 roku.

A kim był św. Patryk?

My nazywamy go Patryk, Irlandczycy mówią o nim Pádraig Mac Calprainn, Naomh Pádraig lub Pádraig Naofaur. Urodził się między 385 a 389 rokiem – kronikarze nie są pewni dokładnej daty jego urodzin. Najprawdopodobniej pochodził z terenów dzisiejszej Walii. Urodził się w rodzinie kapłańskiej, był synem diakona i wnukiem kapłana. Gdy miał szesnaście lat, uprowadzono go i sprzedano w niewolę do Irlandii, gdzie pracował jako pasterz.

Bardzo szybko zajął się sprawami wiary, potem po kilku latach udało mu się uciec z niewoli, dostać na statek i popłynąć do Francji. Tam przyjął święcenia kapłańskie, a kiedy miał już wracać na ojczyste ziemie, przyśnił mu się sen. To właśnie w tym śnie usłyszał wezwanie od Boga, by wrócić do Irlandii i zacząć szerzyć tam chrześcijaństwo.

W 432 roku został wyświęcony przez papieża na biskupa i wrócił na Zieloną Wyspę. Zastał tam już chrześcijan, ale były to tylko małe grupki wiernych w całym morzu pogańskich, celtyckich wierzeń. Patryk okazał się jednak nie tylko dobrym misjonarzem, ale i też politykiem. Swoim umiarem i podarkami zdołał pozyskać dla wiary większość naczelników szczepów. Obchodził poszczególne rejony Irlandii, wstępując najpierw do ich władców i prosząc o zezwolenie na głoszenie Ewangelii.
W Armagh założył swoją stolicę, skąd czynił wypady na cały kraj. A tam zyskiwał dla chrześcijaństwa kolejnych wyznawców, również przez to, że dla każdego irlandzkiego szczepu ustanawiał biskupstwo. Rozbudował też sieć klasztorów, a irlandzkim wynalazkiem, z którego korzystają dzisiaj wierni na całym świecie ma być według legendy bicie w dzwony, które miało wzywać na modlitwy i liturgię.

Patryk jeszcze za życia zasłynął wieloma cudami, które przyczyniły się do nawrócenia Irlandczyków. Według legend przywracał wzrok ślepcom, ożywiał zmarłych i uwolnił Irlandię od plagi węży. Pod koniec życia dokonał chrztu kraju. Zmarł prawdopodobnie w 461 r. Pozostałe po nim relikwie zniszczyli jednak protestanccy Anglicy, a symboliczny grób św. Patryka znajduje się w północnoirlandzkim Downpatrick.

Został jeszcze jeden symbol, który jest przecież nieoficjalnym godłem Irlandii – zielona trójlistna koniczyna. A dlaczego koniczyna? Otóż właśnie na przykładzie tej niezmiernie popularnej na wyspie rośliny święty tłumaczyć miał miejscowym zasadę dogmatu Trójcy Świętej.

Sw. Patryk wygnał też z Irlandii wszystkie węże. Ostatni był najbardziej uparty, jednak święty długo z nim dyskutował aby wszedł do skrzynki, którą wąż uznawał za zbyt ciasną. W końcu wąż aby udowodnić Patrykowi że się nie zmieści wszedł do skrzynki, Patryk skrzynkę zamknął i wyrzucił do morza. Faktem jest że w Irlandii węży nie ma.Nawiązuje to w oczywisty sposób do wyplenienia pogaństwa wśród irlandzkiego narodu.

Ponoć święty nastraszył szynkarkę-oszustkę (nie dolewała trunków do pełna), tłumacząc jej, że jeśli nie zaprzestanie tej praktyki, jej karczmę nawiedzą potwory. Wystraszył ją na tyle dobrze, że od tamtej pory dbała o każdą kropelkę whiskey. Od tej chwili 17 marca pije się szklaneczkę whiskey zwaną “dzbanem Patryka” (An Pota Pádraic).

Dziś, prócz Irlandii, patronuje Św. Patryk także fryzjerom, kowalom i górnikom. Jego opiece podlegają również domowe zwierzęta.